ENTREVISTAS REALIZADAS POR DIFERENTES MEDIOS SOCIOCULTURAIS E PERIODÍSTICOS A VECIÑOS DE CABO DE CRUZ

O COMETIDO DESTE BLOG É O DE RECOPILAR ENTREVISTAS A XENTE CERCANA A CABO DE CRUZ. A MAIORÍA SON FEITAS POLA VOZ DE BARBANZA, E UNHAS CUANTAS DO DIARIO DIXITAL "CERTO.ES", ASÍ QUE SIMPLEMENTE SON LIGAZÓNS A ALGÚNHAS DESAS REPORTAXES. OUTRAS DAS QUE CARECEN DE LINK EN INTERNET, SERÁN POSTAS DIRECTAMENTE COMO NOVAS ENTRADAS.

SI ATOPAS ALGUNHA OUTRA QUE NON ESTÉ NESTE LISTADO, NON DUBIDES EN NOTIFICALO, DANOS UN TOQUE PARA ENGADILA.

sábado, setembro 14, 2013

GUSTAVO VÁZQUEZ - ENTRENADOR CLUB DE REMO

"NO SOMOS FAVORITOS, PERO BERMEO VA A MARCAR MUCHO, Y A UNA REGATA TODO PUEDE PASAR"

Gustavo Vazquez habla pausado para www.ligasanmiguel.com (Vilariño, Boiro, 28 años). De sabios es reconocer la realidad, y opina que Meira y Zierbena “han demostrado que están un peldaño por encima, pero Bermeo va a marcar la pauta, y a una regata todo es posible”. Destaca que la mitad de la plantilla es menor de 22 años, y que 18 de 19 remeros son de la cantera, con lo que la presión de tener que ascender es menor.

Que tal han ido estas dos semanas tras la última regata, en La Concha? Se han hecho largas o no?
No tanto, porque entre que volvimos desde Donosti, ese fin de semana entrenamos y hemos descansado este último, ha llegado bastante rápido.

Con que aspiraciones participa Cabo da Cruz en el play-off de ascenso?
Con la intención de conseguir una de las dos plazas, claro, aunque siendo conscientes del nivel que hay, y que para nada somos favoritos. Meira nos ha ganado siete regatas en la Liga Galega de Traiñas, fue campeona, y en la clasificatoria de La Concha Zierbena nos sacó una buena distancia a las demás embarcaciones que vamos a participar en el play-off.

Es válida la referencia de la clasificatoria?
Claro. Las dos gallegas por lo menos fuimos a tope. No hicimos 800 kilómetros en furgoneta para nada. Quizás la única duda es la de Zierbena, no se que tripulación eligió Patxi Francés, por el tema de cupos. La normativa ACT limita la participación de los que no son cupo, y eso puede cambiar algo la cosa.

Como ves a las otras dos rivales, Zumaia y Lekittarra?
Que no son menos que las demás. Zumaia tiene el cuerpo curtido en mil batallas, y tienen asimilado hace tiempo que iban a disputar el play-off. La lekittarra es muy fuerte en mar, y la primera regata, en Bermeo, les favorece, porque conocen el campo de regateo como si fuera el patio de su casa.

Es capaz Cabo de dar la sorpresa?
Si, así lo creemos. Tenemos una plantilla muy joven, más de la mitad menor de 22 años, y 18 de 19 chavales de la cantera. Hemos tirado de juveniles a menudo, pero en el play-off podremos hacerlo a medias, porque no permiten que un juvenil pueda remar en dos regatas en un mismo fin de semana. Vemos que hemos sido capaces de ganar a Meira en tres regatas, y que en La Concha fuimos las mejores de las cuatro aspirantes, tras Zierbena. Eso nos da moral, vamos dispuestos a pelear, y luchar, sobre todo en Bermeo.

Es más importante que la regata de Portugalete, verdad?
Sin duda. Es la primera, y puede dar o quitar mucho. Nuestra intención es terminar Bermeo entre las tres primeras para tener alguna opción en la ría el domingo. A una regata podemos dar guerra a cualquiera.

Que hay de esa leyenda de que las traineras gallegas andáis poco en mar porque sois más de ría?
Tiene bastante de verdad, porque la geografía de Galicia es así, tiene mucha ría, pero nosotros también buscamos mar abierto para entrenar y para competir, porque si no cuando salimos a mar abierto no tenemos nada que hacer. Así como Lekeitio en invierno entrena en ría, más tranquilo, nosotros buscamos mar. No creo que hoy día sea un hándicap a tener en cuenta, aunque hay que reconocer que botes como Lekeitio andan más que nosotros en mar abierto.

Parece que viene mar movido, olas de 1,2 metros. Preocupado?
No. Es lo mismo, o prácticamente lo mismo para todos, habrá que remar en lo que haya.

Participasteis en el play-off del 2011. Fue un aprendizaje válido para afrontar esta segunda oportunidad?
Nos ha valido para interiorizar que no queremos ir para aprender, para coger experiencia, porque ya la cogimos entonces. Ya remamos una vez para aprender, ahora toca remar para ser primero o segundo.

Para los que no conocemos a fondo el remo gallego, como está el tema? Es bueno que dos traineras de Galicia participen en el play-off de ascenso a la ACT, no?
Muy importante. Yo creo que el nivel del remo gallego mejoró bastante en los últimos 3-4 años, con la llegada de entrenadores de prestigio como José Manuel Francisco. La Liga Galega de Traiñas tiene buena salud, dos divisiones, y hay buenas embarcaciones. En el Campeonato de España Mugardos venció a Pedreña, es un dato a tener en cuenta.

Imagina por un momento que Cabo da Cruz logra un billete. Hay apoyo económico para competir en la ACT?
Eso es tema de la directiva ya. El tema está bastante difícil, pero nuestro patrocinador, Rianxeira, es fiel y supongo que nos apoyará. Habrá que moverse, eso está claro, y buscar apoyos, pero creo que para cubrir gastos ya conseguiremos.

Quizás no hagáis tantos viajes en furgoneta como cuando estuvisteis en la ACT, gracias al fondo de solidaridad de la asociación…
Bueno, ese fondo llegó justo cuando perdimos la categoría… La de horas que metíamos en la furgoneta. Toda ayuda será buena para reducir el tiempo de desplazamiento, la comodidad, porque pasar ocho horas en la furgoneta después de un mal resultado no es una situación muy buena. Si haces buena regata aún, pero si haces mala… la vuelta es durísima.

Se merece Galicia otro representante en la Liga San Miguel?
Claro, como no. No estamos lejos de las mejores de la Liga ARC-1, ni de las últimas de la Liga San Miguel. Las regatas en Galicia cada vez atraen a más gente, y ya se pudo ver en Sanxenxo y Moaña que a las regatas de la Liga San Miguel acudió mucha gente. En un tiempo fuimos tres, las embarcaciones gallegas en la ACT, a ver si vamos consiguiéndolo poco a poco.

domingo, agosto 18, 2013

SERGIO GARCÍA E JAVIER LAGO, REMEIROS DE CABO


OS PILARES DA XESTA DE CABO
Os remeiros Sergio García e Javier Lago son os únicos que estiveron nos seis triunfos seguidos crucenses na regata de traiñeiras da Deputación

JAVIER ROMERO / LA VOZ  18 de agosto de 2013

Unha pregunta recorrente a calquera triunfador adoita ser a orixe do seu éxito. No Club de Remo de Cabo dá Cruz , cando lles ten pensado esta incógnita, teñen unha resposta rotunda. «Adestrar, adestrar e adestrar....» Se se botan as contas, ao cabo do ano, nesta entidade téñeno claro. «Entrenamos tres horas diarias, seis días á semana, once meses ao ano». Ou o que é o mesmo: 792 horas de preparación entre xaneiro e decembro, ademais das competicións. Sergio García e Javier Lago sábeno ben. Eles son os dous únicos remeiros crucenses que participaron na xesta lograda polo club esta semana, cando se proclamou por sexta vez consecutiva campión da Bandeira de Traiñeiras Deputación da Coruña. E é que ambos suman doce bandeiras nestas seis probas. «A verdade é que nós non temos ningunha na casa... (risas). As bandeiras gárdanse no club e a nós dannos a man e pouco máis....», explica Javier Lago, que con 26 anos pode presumir dun palmarés como poucos na escena galega do remo.
«Amizade e traballo»
O mesmo remeiro crucense non acaba de atopar o motivo que os fai diferentes do resto de equipos da provincia. «Todos somos da casa e comezamos dende nenos... Ao mellor é esa a razón, amizade e traballo», engade coa aprobación do seu compañeiro Sergio García, que tamén pode presumir de subirse ao podio nas últimas seis edicións da regata de traiñeiras da Deputación.
Recordar como especial algunha das seis probas gañadas resúltalle imposible a ambos, que sempre pensan máis na última, «por ser a máis recente». O futuro destes campións parece que seguirá ligado ao remo. E, como non, vestindo as cores de Cabo. «Mentres o traballo e a vida o permitan seguiremos remando... ¿Por que cambiar?», engaden. E é que despois de escoitalos, un entende que, posiblemente, o segredo do cobizado éxito do seu equipo sexa ter contado sempre con adultos que se criaron vestindo unicamente o seu escudo.

domingo, xuño 09, 2013

RAMÓN HERMO «As empresas non se poden levar a distancia, hai que estar nelas, cos empregados»

LA VOZ DE GALICIA
09 de xuño de 2013 

Ramón Hermo está convencido de que morrerá novo: «Hoxe traballo máis que nunca. Nin sequera cando montei Foelca traballaba tanto. Fago quilómetros como un mono. Non paro. Durmo mal ao mínimo problema, porque a miña cabeza, como o buscador dun computador, non para ata achar solucións. Morrerei novo, pero esta é a miña vida». Para entender as palabras deste emprendedor basta sinalar que ten factorías en Galicia, Castela León e Andalucía, e desenvolve iniciativas empresariais en Sudamérica ou Kazajistán.

-¿Non se sente cansado con 35 anos de labor empresarial?
-Só me atopo fisicamente cansado cando me dan os ataques de pinga ou tomo a medicación da diabetes. Mentalmente, estou coma se tivese 18 anos, teño a mesma ilusión. A min estas cousas rexuvenécenme. As empresas non se poden levar a distancia, hai que estar nelas, cos empregados. É a mellor forma de detectar os problemas a tempo para actuar de forma adecuada.
-¿Que foi do proxecto de reciclaxe de plásticos Plasticur?
-Estamos no proceso para facernos coa nave. Imos adquirir 70.000 metros cadrados e reservámonos unha opción de compra de 130.000. E é que practicamente xa temos carga de traballo porque reformulamos o proxecto inicial e aínda que mantemos a idea de reciclar plástico sucio para taboleiros cuxo uso poden ser encofrados, valos publicitarios, ou mobiliario, indagamos con éxito a fabricación e manipulación da fibra de carbono para a súa aplicación no sector da aeronáutica, mundo que ten hoxe moito traballo, e estamos a piques de asinar un acordo coa empresa mixta que fai o talgo de Kazajistán e sondamos opcións con Airbus.
-¿Máis iniciativas en mente?
-Como hai pouco lin na prensa que están a roubar tapas de sumidoiro de fundición, porque teñen saída no mercado negro de metais, deseñamos unhas de fibra con menos valor que xa espertaron interese nunha gran compañía. E agora estou inmerso en resolver os problemas de calcificación das caldeiras e quentadores en poboacións mediterráneas.


xoves, febreiro 07, 2013

TRINI FERNÁNDEZ - MAQUILLADORA DE ACTORES

«Gústame facer traballos nos que podo crear personaxes»

Desenvolve a súa profesión no eido do cine e do teatro

A boirense conseguiu un María Casares pola súa achega á obra «A ópera dos tres reás». simón balvís
Escrito por:   M. X. Blanco  L     07 de febrero de 2013    
 
Leva quince anos entre cremas, sombras e rimel, traballando como maquilladora de actores. A experiencia e o bo facer servíronlle á boirense Trini Fernández para ser merecedora dun premio María Casares, pola súa achega á función A ópera dos tres reás. Nestes intres, outro musical no que colabora, Galicia caníbal, está tamén nominado para ese mesmo galardón en varias categorías, unha delas, a de maquillaxe e perruquería.
-¿Como acaba unha boirense maquillando a actores en toda Galicia e mesmo en Madrid e Barcelona?
-Xa de pequena lle botaba unha man á miña irmá, Amparo Fernández, e fóiseme apegando a profesión. A maquillaxe, ao igual que as artes plásticas, sempre se me deron ben. Estando a estudar no Lamas de Abade, fixen un traballo que gustou e mandáronme para a Televisión de Galicia. Pouco a pouco funme introducindo no sector. Lémbrome agora de traballos coma Entre bateas ou O lapis do carpinteiro.
-De todo o que fixo, ¿con que se queda?
-O primeiro que me ven á cabeza é A ópera dos tres reás e Galicia caníbal, porque foron traballos que me encantaron porque desbordan creatividade por todas partes.
-Agora mesmo, ¿en que está mergullada?
-Estou cunha serie, Escoba, que se está gravando en Santiago e que vai xa pola cuarta tempada. Tamén teño unha película apalabrada de cara ao verán.
-Teatro, cine, televisión... ¿Con que se queda?
-Quédome cos traballos creativos. Dáme igual o xénero, sempre e cando non me limiten. Gústame facer traballos nos que podo crear personaxes.
-Nas rodaxes e no teatro terá que traballar a contrarreloxo...
-Si, sempre con pouco tempo e con presupostos moi axustados. Eu funciono ben traballando baixo presión, pero recoñezo que o escenario cambiou moito. Antes as películas rodábanse en dous meses a agora, en quince días. No teatro, imos de apoio ás grandes actuacións pero, para o resto, impartímoslles cursos prácticos aos actores e mesmo lles facemos fichas técnicas para que, ao longo da xira, se peiteen e se maquillen.
-¿Cal é o principal atranco á hora de maquillar?
-O resultado depende da materia prima e tamén do que teñas a obriga de conseguir. Ás veces, enfróntaste a un reto que parece difícil, pero a pel e as características da persoa fan que sexa doado e viceversa.
-Hai uns días impartiu un curso de automaquillaxe en Boiro, ¿cal era a finalidade?
-Era un curso básico de maquillaxe, para que a xente aprenda a sacarlle o mellor partido posible aos produtos que ten na casa.
-¿Cal é o erro máis común que comete a xente da rúa á hora de maquillarse?
-Na aplicación das bases. Fállase moito á hora de elixir o ton axeitado en función da cor da pel. Tamén é un erro común o non saber recoñecer o tipo de ovalo que temos.

xoves, outubro 25, 2012

NOLO ROMERO - O DIA DA BICICLETA

«Tenemos que apoyar y fomentar estas iniciativas»

El edil boirense está convencido del éxito de la actividad

Manuel Romero Vázquez (Boiro, 1980) es el concejal de Deportes del Concello boirense. Llegó a la política hace año y medio y se hizo cargo de este cometido dentro del equipo de gobierno debido a su pasión por el deporte. Es licenciado en INEF y juega al fútbol en el Cabo de Cruz, equipo de su parroquia. Su departamento se está volcando con el Día de la Bicicleta que organiza La Voz de Galicia, cuyo patrocinador oficial es Orange y cuenta con la colaboración de varias casas comerciales como el restaurante Chicolino, Bici Daniel Ríos y Jealsa y con el respaldo del club ciclista Distribunosa-Barbanza, Concello y Protección Civil.
-¿Qué hace el Concello para promocionar el deporte?
-Tenemos convenios con diferentes clubes del municipio que se encargan de las escuelas deportivas con la finalidad de fomentar el deporte base entre los más pequeños. También contamos con numerosas actividades para que los vecinos puedan realizar ejercicio. Boiro es una villa que se cuida y hace deporte y prueba de ello es que las instalaciones actuales apenas nos llegan para dar respuesta a tantas peticiones.
-¿Dentro de ese programa está también el Día de la Bicicleta?
-Esta iniciativa no es nuestra, sino que fue una idea de La Voz de Galicia pero que la apoyamos como si fuese propia y la acogemos en la villa con mucho cariño al ser una gran oportunidad para contar con un acto de tanta importancia y que mueve mucha gente. Tenemos que apoyar y fomentar estas iniciativas que son una alternativa al uso del coche.
-¿Cómo espera que sea la participación?
-Nosotros estamos muy ilusionados y esperamos un número importante de participantes y en especial de personas jóvenes. Hemos promocionado el Día de la Bicicleta en los colegios e institutos. También hablamos con las entidades deportivas para que el domingo sus entrenamientos los hagan en la bicicleta, paseando con nosotros. Aquí tenemos mucha afición y además el tiempo va acompañar, por lo que será un éxito y Boiro se llenará de ciclistas.
-¿Usted suele utilizar bicicleta?
-La verdad es que no, pero es un deporte que me apasiona. Cuando cuelgue las botas mi intención es dedicarme al triatlón.

xoves, setembro 27, 2012

Alicia Chedas Lorenzo, profesora xubilada, ex-directora do colexio de Valiño e actualmente voluntaria da Cruz Roja

«O cariño e agradecemento que recibo non se pagan con diñeiro»

A profesora busca con este curso que os maiores eviten a súa deterioración cognitiva e consigan mellorar a memoria

Amabilidade e dedicación son as bases que rexen a vida de Alicia Chedas Lorenzo. Leva en Boiro desde a década dos setenta, e fala marabillas da zona. Nestes momentos, áchase inmersa no proxecto Taller para a memoria, en Cabo de Cruz . Este programa é unha iniciativa de Cruz Vermella.
-¿En que consiste o taller?
-Este curso está encamiñado a evitar a deterioración cognitiva das persoas da terceira idade e a conseguir mellorar a súa memoria. No taller damos consellos e advertencias sobre o estilo de vida que deben adoptar os maiores de 55 anos. Tamén informamos sobre exercicios de reminiscencia que poden facer nas súas casas ao longo do día.
-¿Como tomou a decisión de participar neste curso?
-Unha das responsables do grupo da Cruz Vermella de Boiro propúxome colaborar. Terminaba de xubilarme e vin esta oportunidade como un servizo que debía prestar aos demais. Afortunadamente, participar no taller foi unha grata decisión, xa que o cariño e agradecemento que recibo non se paga con diñeiro.
-¿Que formación ten relacionada con este campo?
-Fun a varias charlas informativas e durante o curso reunímonos para resolver dúbidas. Ademais, durante 38 anos exercín como mestra, así que me vía capacitada para desenvolver este labor.
-¿Que actividades realizan no curso para maiores?
-Todas as semanas traballamos con fichas nas que hai que describir as viñetas, atopar as diferenzas ou completar frases con determinadas palabras. Tamén practican cálculo, intentan resolver sinxelos problemas, memorizan poemas e cancións e facemos pequenas obras de teatro.
-¿Durante canto tempo impartirase?
-A intención que temos é levar a cabo o taller durante todo o ano. Nesta edición, en concreto, fomos unha vez por semana a facer camiñadas por distintas zonas da localidade como Cabo de Cruz ou Escarabote. Nestes momentos contamos cun total de trinta participantes.
-¿Este curso está unhaicamente dirixido aos maiores de Boiro ou poden acudir doutras zonas?
-O taller está dirixido principalmente ás persoas maiores de 55 anos empadroadas no municipio boirense. Os participantes móstranse moi satisfeitos e seguen apuntándose cada ano.
-¿En que momento nace a iniciativa de crear un curso como este?
-Os talleres empezaron a executarse no 2001. É unha actividade altamente positiva. A idea parte da Cruz Vermella de Boiro, ao ver que non había ningunha iniciativa parecida que velase polos maiores. Desde o principio contaron coa estreita colaboración do Concello.
alicia chedas lorenzo voluntaria dun taller para maiores
«Este curso está encamiñado a evitar a deterioración cognitiva das persoas da terceira idade»
«Todas as semanas traballamos con fichas nas que hai que describir viñetas ou atopar as diferenzas»

venres, setembro 14, 2012

Pitusa Lomba, Pedagoga, Logopeda, Criminóloga, Monitora de Tempo libre e Xerente do Centro Social de Cabo de Cruz

«Busco avivar a entidade a través dunha oferta variada»

Fai un balance positivo do primeiro ano de vida do centro

Lomba coordina o programa de actividades, pero tamén exerce de monitora. Simón balvís
Muller inqueda e soñadora onde as haxa, Pitusa Lomba ponse ao mando dun novo proxecto, o centro social de Cabo de Cruz . Tras varios anos de plena dedicación no museo de Neixón, apostou por cambiar de aires e dedicarse a múltiples tarefas dentro do novo edificio municipal, que a teñen totalmente encandeada.
-¿Cal é a súa función no centro social?
-Son xestora e coordinadora. Levo a programación e o inventario, pero tamén imparto talleres en calidade de monitora. Busco avivar a entidade a través dunha oferta variada. Este ano acollemos cursos de baile e artes plásticas, así como exposicións e maxia, entre outras moitas outras actividades.
-¿Por que deixou a súa actividade en Neixón e veu aquí?
-Deixar Neixón deume moita pena, foi un proxecto creado con moita ilusión que terminou por contaxiárseme. Pero xa levaba moito tempo, e ao vivir cerca do edificio, decidín virme ao centro social. Aínda que tamén influíu a miña necesidade de cambiar de aires. Esta é a terceira iniciativa que consigo levar adiante. A primeira foi a escola taller, máis tarde o proxecto de Neixón e agora o centro social.
-¿Que actividades realizan no centro?
- A pesar de que levamos soamente un ano, acollemos labores de todo tipo. Buscamos fomentar talleres nos que se aborde a escultura e a pintura. Facemos exposicións fotográficas, pero tamén mostras de pintura e escultura. Durante todo agosto e este mes ao completo, albergamos a colección da Pelu, de Amparo Fernández. Tamén fixemos un baile de disfraces. Colaboramos con outras asociacións de Cabo de Cruz e ademais con algunha que outra entidade da localidade boirense. O noso principal obxectivo é dinamizar o centro.
-¿Asisten moitas persoas aos cursos?
- Estou moi contenta, porque en pouco tempo veu moita xente, así que podería dicirse que é un éxito. Acoden múltiples persoas de todas partes da comarca aos talleres. En Multiobradoiro cubríronse todas as prazas e moitos pequenos tivéronse que quedar fóra. No verán houbo moitas actividades e considero que isto tivo moito que ver coa fluidez de xente que transcorreu polo centro.
-¿Esta é unha entidade local ou pretende ampliarse o seu foco de acción?
-Aínda que si é certo que a maior parte da xente que acode e participa no centro é de Cabo de Cruz , tamén hai moitas persoas de Boiro e arredores. Cando facemos unha exposición son moitos os veciños de Santiago, A Coruña ou incluso de Madrid que se achegan ao centro.
-¿Que diferenza atopa entre o seu labor en Neixón e a súa actividade nesta entidade?
-Teñen moitos puntos en común, pero para min trátase de tarefas moi diferentes, sobre todo porque cambia a temática. En Neixón, o contacto coa xente era máis directo. Aquí con todo é outro tipo de contacto, directo tamén, pero nun estilo distinto. Neixón era máis especializado.
-¿Que obxectivos ten vostede no centro?
-A miña meta é que o centro teña éxito e moito movemento, e tamén contar cunha boa programación como ata agora. O que busco é o bo funcionamento da entidade. A miña máxima é fomentar o centro e tamén todas as actividades culturais que ofertamos ao longo do ano.
Pitusa lomba xerente do centro social de cabo de cruz
«Deixar Neixón deume moita pena, foi un proxecto creado con moita ilusión»

xoves, agosto 16, 2012

Amparo Fernández - Estilista

«Para mí, el verdadero éxito está en tener la peluquería llena»


La Pelu, el salón de la estilista, cumple 25 años con una exposición en el centro social de la localidad boirense

Amparo Fernández es una mujer a la que su dedicación la ha llevado muy lejos. Con sus creaciones ha recorrido lugares tan exóticos como Budapest, Sudáfrica, Brasil y cunas de la moda como Nueva York, París o Londres. De todas estas visitas, ha recopilado cientos de ideas que la inspiran para desarrollar su fotografía artística.
-¿Cómo decidió sumergirse en el mundo de la peluquería?
-Desde muy pequeña me atrajo todo lo que tenía que ver con este ámbito. Además, mi tía era peluquera y me pasaba las tardes metida en su salón. Me encantaban los olores y las texturas. Con catorce años empecé a formarme en este campo haciendo varios cursos en A Coruña. Siempre que podía me escapaba a ciudades como Madrid o Londres para asistir a cursos de perfeccionamiento.
-¿En qué momento se anima a montar su propio negocio?
-Mientras estudiaba iba haciendo prácticas en varios salones de Galicia. Pero, desde un principio, me apasionó el desarrollo artístico; no me gustaba lavar o peinar, siempre me atrajo mucho más cortar. Cuando cumplí 19 años abrí La Pelu. Siempre conté con la colaboración de ayudantes. Al empezar mi negocio tan pronto, muchos comerciales siempre me preguntaban por mi madre o por la jefa, no se creían que una chica tan joven pudiese dirigir la peluquería.
-¿Cuáles son los mejores recuerdos de estos 25 años?
-Lo más espectacular fue sin duda el arranque. Me presenté en 1993 a un concurso llamado Nueva Imagen que organizaba la firma Loreal. Mi amiga Pitusa le sacó un par de fotos a unas clientas que peiné y maquillé de una manera especial. En un mes me comunicaron que era la ganadora de la zona norte de España. Otro recuerdo que guardo con mucho cariño es una gala que me hicieron en el hotel Finisterre al que acudieron todos mis compañeros del curso de peluquería.
-¿ Cómo se siente tras este cuarto de siglo participando en películas, óperas y certámenes de peluquería y moda de todo el mundo?
-La satisfacción personal es inmensa. Para mí, esto no es trabajo. La alta peluquería es más difícil, al igual que el teatro, la televisión y el cine, puesto que se trabaja siempre a contrarreloj. Hemos participado en la estética de varias óperas y películas de renombre como El Barbero de Sevilla y O lapis do carpinteiro.
-¿Cuáles cree que son las claves del éxito de su peluquería?
- La dedicación y el esfuerzo en hacer las cosas lo mejor que puedes, el afán de superación. El trabajo del día a día en el salón. Para mí, que la gente salga contenta, con una sonrisa en la cara es lo que me hace sentirme realizada. En este momento tengo lo que quiero, un equipo fantástico que me permite destinar parte de mi tiempo a la creación artística. Para mí, el verdadero éxito está en tener la peluquería llena cada día.
-¿Cómo surge la idea de hacer la exposición en Boiro?
-La invitación viene desde el Concello. Hay museos de peluquería, pero esta es la primera vez que se hace una exposición como esta. Somos los pioneros en todo España. Me llamaron desde el centro social para felicitarme por el certamen realizado en Budapest. Para mí, el orgullo de poder hacer esta muestra en mi localidad es enorme. Albergo una gran satisfacción por el hecho de que amigos y clientes puedan ver y conocer mi trabajo.
Amparo Fernández peluquera
«Desde el primer momento me apasionó el desarrollo artístico»
«El orgullo de poder hacer esta muestra en mi localidad es inmenso»

sábado, xuño 30, 2012

Jesús Torrado Vidal, «Marañas». Bateeiro e fotógrafo.

«O tempo que lle dedico á fotografía quítollo a estar coa miña familia»
Esteiro é un lugar tranquilo no que ademais se atopan moitos «bichos» para facer macrofotografías.

A casualidade foi a que fixo que un bateeiro de Cabo de Cruz acabara metido a fotógrafo. Jesús Torrado, máis coñecido por Maroñas, non vive da cámara coa que é frecuente velo ao lombo, pero si é unha parte importante da súa vida xa que, dende hai preto dun par de anos, ten un negocio, Studio A4, co que, polo momento, «estamos moi contentos».
De seguro, moitos dos seus veciños o recoñecen por ser o autor da reportaxe fotográfica do seu casamento ou do bautizo dun fillo, pero agora é el o que se pon diante do obxectivo no seu recuncho preferido, moi preto da súa casa: o litoral de Esteiro, en Cabo de Cruz. Alí vive, e gústalle porque é, ou máis ben foi, «un sitio moi tranquilo. Aínda que agora a xente descubriu esta praia e xa parece que vén todo o pobo. Se me descoido hai máis xente que en Barraña», bromea.

Ese espazo é tamén un lugar ao que soe acudir para cultivar unha das disciplinas que máis lle gusta, a macrofotografía, coa que se captan con todo detalle imaxes de pequenos insectos que logo poden verse amplificados: «É un mundo apaixonante, e máis relaxado que o traballo en estudio. Para min é un pouco como ir pescar, podes botar toda a tarde e facer centos de fotos e ao mellor non consegues nada».
Confesa ser un pouco «lacazán» e, tamén, que necesita un pequeno empuxón para poñerse en marcha. Esa é unha das razóns polas que aínda non sacou adiante un proxecto que ten na cabeza dende hai uns anos: «Quero facer unha exposición de macrofotografía, empecei a preparala e teño 7 ou 8, pero deixeina un pouco aparcada».

O certo é que o tempo tampouco lle sobra, xa que, pese a traballar no seu propio estudo, Maroñas non deixou a súa profesión de toda a vida, a mitilicultura. Asegura que combinar a batea coa cámara non é demasiado complicado porque normalmente vai ao mar só pola mañá, pero tamén recoñece que hai unha cuestión clave que fai posible que concilie unha cousa e outra: «Pódome permitir isto grazas á familia, porque o tempo que lle dedico á fotografía quítollo a estar con eles, sobre todo os fins de semana que case non os vexo. Neste sentido, si é sacrificado compaxinar o traballo na batea e as fotos». A falta de tempo é a razón de que deixara de lado os concursos fotográficos nos que participou noutra época.

Evolución
Un non pasa de ser bateeiro a afeccionarse á macrofotografía, por exemplo, da noite para a mañá, e este boirense viviu unha longa evolución dende que, hai 16 anos, descubriu por casualidade que a foto era o seu. Lembra que antes de viaxar a Italia visitou a uns parentes en Madrid que lle mostraron unhas diapositivas dos encantos do país transalpino: «Aí vin claro que quería facer unhas fotos coma aquelas. Ao principio facía vídeo, pero non me acababa de encher».

Pouco a pouco foi adquirindo material, facendo os cursos que se ofrecían na comarca, mercando mellores equipos... Ata que acabou meténdose máis de cheo, saíndo da comarca para asistir a novas actividades formativas, facendo colaboracións e presentándose a concursos. «Eu necesito ter unha motivación, algo que me obrigue a facer cousas, por iso comecei a presentar a concursos de fotografía. Ademais, naquel momento era a única forma de que se vira o meu traballo, e aínda gañei algúns certames».

ENTREVISTA ORIXINAL NA VOZ DE GALICIA

venres, febreiro 24, 2012

GUSTAVO ROMERO - SAXOFONISTA, XOGADOR DE VOLEY, MESTRE DE MÚSICA, ...

LA VOZ DE GALICA 31/01/2012

«Ariel Rot se quedó impresionado con nuestro descaro en directo»

El artista presentará a finales de febrero en A Pousada das Ánimas su último disco «Muchas noches, buenas gracias»

A muchos barbanzanos su cara le sonará de los muchos partidos de voleibol que ha disputado con el Club Náutico Boiro. Sin embargo, pocos saben que, lejos de la comarca, Gustavo Romero acaricia el éxito con Phantom Club, grupo del que es saxofonista y con el que se dispone a recorrer el mundo para presentar su último disco Muchas noches, buenas gracias. El artista pone el talento de esta tierra a una banda formada por franceses, argentinos y vigueses, entre otras procedencias.

-¿Cuándo empezó a compaginar sus dos pasiones, el deporte y la música?

-Fue en el 2009, cuando comencé a formar parte de la banda para reforzar la sección de viento. Por aquel entonces, el grupo se movía para colaborar con artistas de la talla de Ariel Rot, con el que luego tuvimos el placer de trabajar.

-¿Cómo resultó la experiencia de tocar con este reconocido artista argentino?

-Fue estupendo, él es una persona muy cercana y que se interesó por nuestra música. En especial, Ariel Rot se quedó impresionado con nuestro descaro en directo y con la fuerza que desprendíamos.

-¿Cómo definiría la música de Phantom Club?

-Se trata de una banda que hace música entre el funky y el rock y que hace de los directos su punto fuerte. Por ello hemos recibido hace poco el premio Maketón Estrella Galicia. En nuestro último deuvedé, Jonathan Wyner, el profesional que masterizó a Nirvana, ha colaborado con nosotros.

-¿En qué temas se inspiran las canciones de sus discos?

-Fran Banfield se encarga de la composición, inspirándose en la música más arraigada en su país, Argentina, y en temas de actualidad. Apenas cantamos al amor, nuestros trabajos tienen un toque de reivindicación.

-¿Cuáles son sus próximos proyectos?

-El 24 de febrero presentaremos en A Pousada das Ánimas nuestro último trabajo. Nos acompañará el presentador de la Televisión de Galicia Juan Fuentes. En marzo estaremos en la sala Capitol de Santiago de Compostela y también trataremos de recorrer todas las salas que podamos a nivel nacional.

-¿Cómo aprendió a tocar el saxofón?

-En las clases de música que organizaba la APA. Después estuve en la banda de Boiro. La música me da la posibilidad de relacionarme con gente que tiene las mismas inquietudes, aunque de momento no puedo vivir de esto y no he recuperado todo lo que invertí.

-¿Con quién le gustaría tocar?

-Con Maceo Parker, músico reconocido a nivel mundial.

gustavo romero saxofonista de PHANTOM CLUB

«Jonathan Wyner, el profesional que masterizó a Nirvana, ha colaborado con nosotros»

«Apenas cantamos al amor, nuestros trabajos tienen un toque de reivindicación»

MIGUEL A. TRIÑANES "CANDIÑO" - FOTOGRAFO AFICIONADO

LA VOZ DE GALICA 24/01/2012

«Intento ir máis alá da imaxe e plasmar iso nos meus retratos»

Dedicado a inmortalizar as facianas de familiares e amigos dende hai apenas catro anos, Candiño xa expón en Boiro

A súa é unha afección tardía, pero con botar unha ollada aos traballos fotográficos de Miguel Ángel Triñanes, Candiño, parece claro que toma bastante en serio esta distracción, pese a que o seu traballo e a vida familiar déixanlle pouco tempo para dedicarse aos retratos, a súa especialidade. Ata o vindeiro 22 de febreiro, quen o desexe pode ver que tal se lle dá o manexo da cámara a este veciño de Cabo de Cruz visitando a exposición Encontros, que está colgada nas paredes do centro social boirense.

-¿De onde lle ven a afección á fotografía?

-Pois é moi recente, ata hai catro anos nin sequera tiña cámara. Empecei a dedicarme á fotografía a raíz do nacemento do meu fillo, que ademais é o meu maior crítico. Logo, funme afeccionando pouco a pouco e facendo cursos.

-A súa exposición está composta de retratos, ¿a que se debe?

-É algo que me gusta especialmente, e ademais, nas exposicións que teño visto non soen aparecer retratos e é unha forma de diferenciarme, e iso non é nada fácil nun mundo coma este no que está todo moi visto.

-Hai pouco que se iniciou na fotografía pero xa ten unha exposición propia.

-Xa teño participado en varias exposicións colectivas de Olláparo, colectivo do que son socio fundador. O presidente, Martín Casanova, decidiu que era hora de que voáramos sós e animounos a expoñer. Eu son o segundo que o fai, e a ver como funciona.

-¿Plantexouse a súa afección como unha opción laboral?

-Para nada, eu son amateur total e non teño intención de ser profesional. O certo é que me daba un pouco de apuro expoñer. O único que pretendo é animar á xente a que mostre a súa obra e divulgar a fotografía, promocionar un pouco esta afección.

-¿Hai moitos afeccionados á fotografía na bisbarra?

-Hai un nutrido grupo de xente afeccionada, a min sorprendeume que houbera tanta, quizais porque eu nunca me interesara pola fotografía.

-¿E existe oferta a nivel de cursos e demais?

-Si que hai, estase a desenvolver un curso de fotografía nocturna, houbo outro de movemento... Cursos vai habendo, o único problema son os horarios, se traballas non sempre podes participar en todas as actividades que che gustaría.

-¿Que papel xoga Olláparo na organización deste tipo de actividades?

-Na asociación celébranse reunións semanais e intercambiamos coñecementos, artigos de publicacións especializadas, celebramos cursos e incluso hai moita xente que queda as fins de semana para ir de ruta a facer fotos. Eu, ao traballar de luns a sábado, non teño demasiado tempo para esas saídas. Esa é outra das razóns polas que prefiro o retrato, resúltame máis fácil atopar un oco para facer unhas fotos.

-Pero din que o do retrato é un xénero difícil.

-Todo o mundo di que é o xénero máis complicado, pero a min é o que máis me gusta. Gústame buscarlle un punto distinto ás cousas, ir máis alá da imaxe e plasmar iso nos retratos, é o que intento, saír dos convencionalismos. Persoalmente son introvertido, pero como fotógrafo son moi extravertido e busco sempre algo especial, unha expresión ou unha mirada e trato de captala.

Miguel Ángel Triñanes, «Candiño» Fotógrafo afeccionado

«O que pretendo coa mostra é animar á xente a que expoña a súa obra e divulgar esta afección»

«Empecei a dedicarme á fotografía a raíz do nacemento do meu fillo. É o meu maior crítico»

mércores, setembro 14, 2011

TUCHO ABALO OTERO - ESCULTOR

LA VOZ DE GALICIA 14/09/11






«Os que cortan unha árbore deberían plantar dez ou cen»
O artista boirense está desenvolvendo dúas técnicas novas nas que emprega cristal e lixo nas súas figuras

O municipio de Boiro é como unha galería de arte na que se expoñen, permanentemente, as obras de Tucho Abalo. Tanto na rúa como nos establecementos hostaleiros pódese observar e gozar das súas esculturas. Ademais de utilizar métodos tradicionais nos seus traballos, o artista está a desenvolver dúas técnicas innovadoras: a vedroresina e o lixarte. Por outra banda, é membro da Banda das Crechas e do grupo The Lakazans e, tamén, lle gusta pintar «para min e para os meus familiares. Non o expoño publicamente».

-¿Como comezou a traballar no mundo da escultura?
-Meu pai é ebanista e sempre lle axudaba no taller. Cos anos comentáronme que na escola de arte e superior de deseño Mestre Mateo de Compostela impartían un ciclo sobre escultura e apunteime. Ao rematar o curso montei a exposición máis grande dun só autor que fixo un alumno na escola. Tamén, vivín dous anos en Italia onde impartía un curso alternativo nunha universidade.

-¿Dedícase exclusivamente a isto?
-Intento vivir disto e integrarme no mundo do arte aquí, en Galicia, facendo obras para particulares ou para o concello. O máis difícil foron os catro primeiros anos cando decides emprender unha actividade económica e tes que asentala. Ademais, o compatibilizo cun curso de escultura que dou no Centro Social Aturuxo

-¿Considera que a súa profesión é complicada?
-A min gústame, non sei se é difícil ou non. Non me imaxino facendo outra cousa. Cando non teña traballo aquí fago as maletas e marcho, xa estiven dous anos impartindo un curso en Italia. O que quero é deixar o maior número de obras posibles para que na miña ausencia traballen por min.

-¿En que consisten as dúas técnicas que está desenvolvendo?
-Na vedrorresina traballo con cristais, e no lixarte, con lixo. O que se busca é transformar estes materiais en expresión e que semelle ser pedra. A finalidade é construír escultura para facer evidente o evitable. O evidente é o lixo que nos rodea, o legado que estamos deixando aos que veñen detrás

-¿Que transmite a súa arte?
-Eu pretendo mostrar o que nos pasa, denunciar o que é evidente pero non salta á voz de todos. Fago críticas da fame inxusta, da opresión sobre a música tradicional, o Estado, o consumismo en exceso, o vicio e a relixión. Un pouco de todo, pero tamén fago homenaxes a figuras representativas. A muller está presente como unha liña que se profundiza no infinito. Ser é transmitir. Todo ser transmite neste planeta. O arte é vida

-¿A quen van dirixidas as súas esculturas?
-Eu pretendo que chegue ao maior número de persoas posibles sen que os cartos sexa o inconveniente. Se me dan un presuposto eu fágolle unha obra. Gustaríame que a xente regalase esculturas como quen regala libros, un perfume ou un ramo de flores. Estaríanse levando algo único.

-¿Cara onde evolucionan os seus traballos?
-Fundamentalmente derivan en transformar o lixo en expresión. Eu o que non penso é en cortar un carballo para facer unha escultura de madeira. Os que cortan unha árbore deberían plantar dez ou cen para compensar, e os que traballan sobre pedra téñeno un pouco máis complicado.

-¿Que sente cando ve a alguén observando algunha das súas esculturas?
-Sinto curiosidade polo que están pensando e observo os xestos e posturas que adoptan. Gústame interactuar coa xente e que me digan o que lles gusta, pero sobre todo o que non. Saber o que non toleran dos meus traballos e o que satisfai ao público, os seus puntos de vista pódenche ensinar distintas cousas que un mesmo non é capaz de ver.

-¿Como se prevé o futuro?
-Teño unha escultura colectiva pendente que nos encargaron para Sigüeiro e algún traballo individual para a nosa terra. Ademais pretendo presentarlle aos diferentes concellos de Galicia os borralleiros que fixen para varios establecementos de Boiro que forman parte do mobiliario urbano e, deste xeito, implantalos noutros lugares.
Tucho abalo otero Escultor

martes, febreiro 01, 2011

C & C MAGAZINE ENTREVISTA A AMPARO

A lo largo de los últimos años, nos hemos encontrado muchas veces con Amparo Fernández en eventos y ferias en todo el mundo, siempre al día de la profesión y siempre dinámica e imaginativa. A menudo le preguntábamos para cuándo una colección fotográfica y este año no nos ha decepcionado: Pastel Glam es su primera propuesta propia, creada desde su salón en A Coruña y repleta de imágenes dulces, vanguardistas, donde la peluquería se torna una presencia armoniosa, vital e imprescindible.




Esta es tu primera incursión en el mundo de las colecciones fotográficas, ¿por qué te planteaste plasmar tu trabajo en imágenes?
En realidad llevamos ya muchos años plasmando imágenes con diseñadores de moda, así como también en cine, aunque no las habíamos presentado al circuito profesional. También hemos colaborado y compartido colecciones con verdaderos referentes dentro del ámbito de la peluquería española. Pero digamos que este año es especial e incluso diría que histórico, por la creación del Club Fígaro y nuestra participación en el certamen fotográfico con esta colección, Pastel Glam. Así que tocaba arrimar el hombro. Y al respecto voy a decir algo muy personal, mi hija Adriana no paraba de decirme “Mami, quiero que tú también salgas en estas revistas”. (Risas) En consecuencia, diría que han sido un cúmulo de cosas las que en verdad me han motivado a preparar con toda la ilusión esta colección.




¿Qué quisiste transmitir con esta colección?
Sobretodo naturalidad y elegancia.
Que en esos momentos especiales... los recogidos sean las verdaderas estrella del look. Entiendo que fusionando texturas, colores y formas se pueden conseguir los looks más favorecedores. La verdad es que reconforta mucho que profesionales en la materia reconozcan y valoren en su justa medida el trabajo que has hecho. Pero sin duda alguna, es más reconfortante si cabe que tus clientes del día a día se sientan orgullosos y a la vez que miren una y otra vez las colecciones que aparecen en nuestros catálogos. Siendo así, la transmisión es total. Y la satisfacción personal y profesional, plena.




Pastel Glam se compone de imágenes delicadas, limpias, donde las texturas tienen un papel muy importante... ¿Cómo definirías los estilos que aparecen en la colección?
La verdad es que hemos creado una colección con estilos diferentes é incluso distantes entre sí, fusionados a través de una textura, un color y un maquillaje de plena actualidad. Los estilos están claramente influenciados por las obras modernistas de Gaudí, que son todo un referente en la expresión. En referencia a cada una de las obras expuestas en la colección, podría decir que Lady Moka representa un estilo claramente tendente al romanticismo, Chantelle, por su parte, diría que encaja en un estilo neo punk. Praliné representa una evidente tendencia futurista, y por último con Chocolat me atrevería a decir que representa a la mujer audaz, comprometida con los tiempos actuales y en definitiva, con personalidad, inspirada en la mismísima Princesa Leia de Star Wars.
Tanto el maquillaje como la fotografía son áreas que se observan muy cuidadas, ¿Cómo se desarrolló la preparación de la colección junto al resto del equipo?
Resulta obvio decir que todo el planteamiento se efectúa con bastante tiempo de antelación, entre cuatro y seis meses. En primer lugar queda muy definido todo el trabajo a realizar por cada uno de los componentes y profesionales del equipo: peluquería, maquillaje, modelos y fotografía. En realidad hace falta ese tiempo para alcanzar una buena coordinación y que el día clave salga todo perfecto. Comenzamos a las 8 de la mañana a preparar a las modelos y a las 12 el equipo de fotografía empezó a montar el estudio en el propio salón. Después de una distendida pausa para comer, y con las modelos ya preparadas, a las 15’30 dio comienzo la sesión fotográfica propiamente dicha… sin prisas pero sin pausa. Es increíble el número de fotografías que llegamos
a hacer para luego elegir sólo cuatro. Y esa es una tarea ardua en la que el tiempo, para mí, ya no cuenta.

Eres una profesional muy inquieta, a quien a menudo encontramos en eventos internacionales, cursos y shows, ¿cuáles son tus planes profesionales para el futuro más cercano?
En primer lugar tengo muy presente el hecho de preparar una colección de corte y color para la próxima temporada. Asimismo, tengo en mente la idea de ampliar horizontes profesionales, como por ejemplo adentrarme e instaurarme en el mundo de los cursos y shows, y eso va en paralelo al interés demostrado por varias firmas profesionales que así me lo han propuesto. Pero sin duda alguna, todos estos proyectos los considero como una forma de potenciar y actualizar permanentemente las ideas más vanguardistas para poder luego desarrollarlas en mi salón, que por sí mismo e inequívocamente representa la base existencial de mi empresa y mi profesión. ♦